Lô batráciô d'Esopo (y II)
54. Er Sol y lâ ranâ (127).
Yegó er casamiento der Sol en verano; to lô animalê s’alegraban por eyo y se gozaban tamién lâ ranâ. Pero una d’eyâ dijo: Oh, mediolocâ! De qé sû alegrai? Er Sol, siendo nahqe uno, seca to ehte xortà, si en casando-se, emboqiya una criatura lo mihmo qe él, qé ehgrácia no iremô a sufrir?
Qe la mayoria e lô qe tienen l’ehpíritu irreflessivo s’alegran por cosâ por lâ qe no se bian d’alegrar.
55. Lâ liebrê y lâ ranâ (191).
Una vè qe s’aqeyaron lâ liebrê, se lamentaban entre eyâ qe la esihténcia suya ehtaba siempre en tengerenge y yena e temorê. Puè no solo eran mataâ por lô umanô, sinó tamién por lô perrô, lâ ágilâ y otrô munxô. Asinê qe era mejò morir duna vè, qe pasar to la via tremiendo. Entocê, aterminaâ a eso, exaron a correr pácia un rezumaero, pa tirà-se ayí y ajogà-se.
Pero lô ranô qe vivian ayí a to arreò de l’arbina, en sintiendo er zalameo e la corria, de segia sartaron par fondo. Una e lâ beatâ, qe paecia mà dehpierta qe lâ otrâ dijo: arto aí, camaraâ, no sentì-se merdonâ, puè, como ya vei, hai otrô animalê mà temeronê qe nusotrâ.
La fábula muehtra qe lô ehgraciaô se consuelan con otrô qe ehtán tavia peò.
56. Er leon y la rana (201).
Un leon qe iba sentio a una rana qe croaba mu de récio s’arrodeó pácia ande venia la vò rebinando-se qe era un animà grande. Dehpuè d’ahperar una xihpa, en viendo-la salir de la rebarsa, s’exó palante y l’axancó mientrâ le decia: tan xica como erê y xiyâ tanto?
Er cuento ê acritivo pa l’ombre vocimbrero qe no sabe mà qe hablar.
57. Er raton y la rana (244).
Un raton de tierra, pa su mala suerte, s’exó d’amiga una rana. Er batrácio, con mala idea, ató la pata er raton a la suya própia. A lo primero, fueron pa tierra firme y ehtuvieron comiendo trigo, pero luego, deqe s’arrimaron a la oriya e la rebarsa, la rana se yevó pabajo ar raton. Aqeya, pohtineando en el água y exando de récio su cro cro cro. Aniguà qe l’ehgraciao raton, qe, abofao d’água, murió mientrâ flotaba atao a la pata e la rana.
Un milán, qe lo iba vihto, l’exó lâ garrâ. La rana, encadenaa, iba detrà, convertia tamién eya en comia par milán.
Enqe arguno ehté muerto, tiene fuerza pa él vengà-se, puè la juhtícia divina lo ve to y, sohpesando lâ partiâ, lâ paga con lo mihmo.
58. Er poyino y lâ ranâ (271).
Un poyino pasaba por un xortà yevando una carga e leña. Una xihpa mà tarde, como s’iba caio y no era ehcapà de devantà-se, se lamentaba y plageteaba.
Lô ranô qe ehtaban sintiendo en la temblaera la yantina suya le dihieron: Oye, tú! Y qé bià hexo, si bià pasao tú aqí tanto tiempo como nusotrô, quando, enqe t’hâ caio jace un ratiyo, heremiqeâ asin?
Uno podria servì-se d’ehta fábula contra l’ombre aperrao qe se qeja e lâ fatigâ mà xicâ, mientrâ soporta lâ mà grandê.
Comentarios
Publicar un comentario