Lâ golondrinâ d'Esopo
59. El ruiseñò y la golondrina (9).
Una andorinita aconsejaba a un ruiseñò de compartir texo con lô umanô y ser un vecino como era eya. Pero aqè le dijo: no me qiero acordar de to lâ antíguâ dehgráciâ miâ, por eso vivo en ehte iriazo.
Er qe ehtá amurriao por arguna pena tamién qiere juir der sítio ande fue er sufrimiento.
60. Demadê el oraò (96).
Demadê el oraò ablaba una vè en l’asamblea d’Atenâ y lô ateniensê no le prehtaban atencion ninguna. Lê pidió entocê qe le permitieran contar una fábula de l’Esopo, y como carretearon con él, principió dihiendo: Demetê, una golondrina y una angiya yevaban er mihmo camino y, yegando a la vera un rio, la golondrina exó a volar, l’angiya se metió en el água... y una vè de dixo ehto, se qeó cayao.
Entocê aqeyô le preguntaron: Y con Demetê, qé pasó? Y él lê dijo: ehtá enritaa con vusotrô, qe sû qitai der jumo con lâ gabarrâ de la ciudá y sû ponei a sentir lâ fábulâ d’Esopo.
Asin tamién son lâ mà irracionalê lâ personâ qe s’acupan poco de lâ cosâ necesáriâ y se yevan mà de lâ qe se jacen por placè.
61. Er muxaxo erroxon y la golondrina (248).
Un muxaxo erroxon qe ya s’iba comio la eréncia paterna y ar qe namà qe le qeaba er manto, como vió una andorina qe yegaba antê de tiempo, creyendo qe ya era verano, pensó qe ya no iba a necesità-lo y lo vendió.
Mà tarde, como iba gorvio l’ibierno y ehtaba jaciendo un friò glacià, iba dando un bardeo quando vió a la golondrina qe ehtaba teritando muerta de frio, le dijo: amiga, t’hâ perdio tú y me pierdê tamién a mí.
Er cuento muehtra qe to lâ cosâ qe se jacen a dehtiempo resurta arrihcao.
Comentarios
Publicar un comentario