Entradas

Lâ golondrinâ d'Esopo

   59. El ruiseñò y la golondrina (9) . Una andorin ita aconsejaba a un ruiseñò de compartir texo con lô umanô y ser un vecino como era eya. Pero aqè le dijo: no me qiero acordar de to lâ antíguâ dehgráciâ miâ, por eso vivo en ehte iriazo . Er qe ehtá amurriao por arguna pena tamién qiere juir der sítio ande fu e er sufrimiento .   60. Demadê el oraò (96) . Demadê el oraò ablaba una vè en l’asamblea d’Atenâ y lô ateniensê no le prehtaban atencion ninguna. Lê pidió entocê qe le permitieran contar una fábula de l’Esopo, y como carretearon con él, principió dihiendo: Demetê, una golondrina y una angiya yevaban er mihmo camino y, yegando a la vera un rio, la golondrina exó a volar, l’angiya se metió en el água ... y una vè de dixo ehto, se qeó cayao. Entocê aqeyô le preguntaron: Y con Demetê, qé pasó? Y él lê dijo: ehtá enritaa con vusotrô, qe sû qitai der jumo con lâ gabarrâ de la ciudá y sû ponei a sentir lâ fábulâ d’Esopo . Asin tamién son lâ mà irracional...

Lô batráciô d'Esopo (y II)

   54. Er Sol y lâ ranâ (127) . Yegó er casamiento der Sol en verano; to lô animalê s’alegraban por eyo y se gozaban tamién lâ ranâ. Pero una d’eyâ dijo: Oh, mediolocâ! De qé sû alegrai? Er Sol, siendo nahqe uno, seca to ehte xortà, si en casando-se, emboqiya una criatura lo mihmo qe él, qé ehgrácia no iremô a sufrir? Qe la mayoria e lô qe tienen l’ehpíritu irreflessivo s’alegran por cosâ por lâ qe no se bian d’alegrar . 55. Lâ liebrê y lâ ranâ (191) . Una vè qe s’aqeyaron lâ liebrê, se lamentaban entre eyâ qe la esihténcia suya ehtaba siempre en tengerenge y yena e temorê. Puè no solo eran mataâ por lô umanô, sinó tamién por lô perrô, lâ ágilâ y otrô munxô. Asinê qe era mejò morir duna vè, qe pasar to la via tremiendo. Entocê, aterminaâ a eso, exaron a correr pácia un rezumaero, pa tirà-se ayí y ajogà-se. Pero lô ranô qe vivian ayí a to arreò de l’arbina, en sintiendo er zalameo e la corria, de segia sartaron par fondo. Una e lâ beatâ, qe paecia mà dehpier...

Lô batráciô d'Esopo (I)

     49. Lâ ranâ qe pedian un rei (66) . Unâ ranâ, empuyaâ por su própia anarqia, enviaron embajaorê a Zeû reqiriendo qe lê pusiera un rei. Y ehte, en viendo la simpleza d’eyâ, lê tiró una qihera (tarugo) en mitá la barsa. Pero lô batráciô, repuxaô primero por er zumbio, s’iban metio en to l’ondo l’aplayaero. Ya mà dehpuè, como la qihera no se cohqeaba, fueron saliendo y yegaron a tal satihfacion, qe, se subieron y se tumbaron poncima. Pero, entocê, enfoyinaâ por tener un rei como aqè, s’alargaron por segunda vè ande Zeû y le pidieron qe lê dehcambiara er gobernante, puè er primero era mu pahtueño. Y Zeû, enritao con eyâ, lê mandó una sierpe d’água qe engatifando-lâ se lâ hiló cruâ. Er cuento muehtra qe ê mejò tener gobernantê torpê, pero no peligrosô, antê qe corcuñerô y marvaô .    50. Lâ ranâ vecinâ (67) . Dô ranô eran vecinô. Uno acupaba una rebarsa jonda y retiraa der camino y l’otro tenia apenâ un cajorro en er mihmo camino. Entoce, como ...

Versacionê en er monte (y III)

   44. Lô caminantê y la platanera (257) . Unô caminantê qe ehtaban azagaô por la calò en mitá dun dia e verano, como vieron una platanera, en yegando ahta ande ehtaba, dehcansaron asentaô a la sombra. Entocê, en arzando la vihta pácia la platanera, decian entre eyô qe ehte arbô era inuti pa lô serê umanô porqe no exaba frutô. Pero la platanera, rehpondiendo, lê dijo: ay, esagradeciô! Tavia ehtai sacando partio de mí y ya m’ehtai yamando inuti por no exar frutô . Asin tamién argunô umanô son tan ehgraciaô qe, enqe jacen er bien a lô qe tienen cerca, no son son creiô a tento e su bondá . 45. Lô caminantê y er matojo (258) . Unô viaherô qe jacian su ruta por la oriya der mar yegaron a un miraò. Dende ayí, como vieron de retiarao un matojo qe flotaba en er mar, se creyeron qe era una gran nave. Por eso confiaron en qe fuera a fondear. Pero, quando arrahtrao por l’aire, er matojo se encontraba mà oriya, lê paeció qe ya no era una nave, sinó una barca lo qe v...

Versacionê en er monte (II)

40. La caña y la oliva (143) . Una caña índia y una oliva dihcutian a tento l’aguante, la fuerza y la tranqiliá e ca una d’eyâ. Mientrâ la caña era dehpreciaa por la oliva por su debiliá y por lo faci qe se doblea pácia to lô vientô, la caña, cayaica, no decia ni o ni arre. Un rato mà tarde, quando soplaba un aire mu fuerte, la caña, zaleaa y dobleaa por aqeyô airê, se libró de no morir; pero la oliva, dehpuè de jacer tenaza contra l’aire, se qebró en peazô por la fuerza qe yevaban. La fábula muehtra qe lô qe no s’enfrentan a lâ circuhtánciâ y no s’acomparan con lô qe son mà fuertê qe eyô, ehtô, son mà resihtentê qe lô qe se meten a rivalizar con lô qe son mà fuertê . 41. La nogera (152) . Una nogera qe ehtaba oriya un camino, y a la qe lô caminantê le tiraban piedrâ, hemiqeaba por sû malê y decia: q é ehgraciaa qe soi yo, qe a ca temporaa m’apaño por mí mihma perreriâ y trihtezâ . Er cuento ê pa aqeyô qe se jacen daño con sû própiô bienê . 42. Er hexò y e...

Versacionê en er monte (I)

   36. Lô melojô y Zeû (99) . Lô melojô, qe renegaban de Zeû, decian: pa na vamô sio traiô a la via, puè semô sometiô a la corta con mà violéncia qe to lô otrô árbô . Y Zeû lê contehtó: vusotrô mihmô sei la causa e lâ dehgráciâ vuehtrâ: si no produhierai ahtilê (cabô) ni hiciérai un servício pa la carpinteria y l’agricurtura, er seguro no sû cortaba . Argunô, qe han resurtao ser lô causantê de lô malê suyô, se lo exan en cara assurdamente a la diviniá . 37. Lô leñaorê y er pino (100) . Unô leñaorê ehtaban cortando un pino. Fabricando unâ farc â con la maera der mihmo arbô, lo ehquajaban limpiamente. A lo qe l’arbô dijo: no se lo reproxo tanto ar seguro qe me ehtá jaxeando, como a lâ farc â naciâ de mi mihmo . Qe no ê tan terrible er sufrimiento qe mô causa hente ehtraña, como doloroso ê er qe viene de lô qe son familiarê . 38. Er pinsapo y la zarza (101) . Porfiaban entre eyô un pinsapo y una zarza. Er pinsapo, alabando-se a sí mihmo, decia ...

Marranâ y guarriyô

   31. Er deudò ateniense (10) . En Atenâ, un ombre qe debia dinero, como se lo reclamaba er verrugo, primero le pidió qe le concediera un aplazamiento afirmando qe ehtaba pasando por un atraqe. Pero, como no lo convenció, se yevó una marrana, la única qe tenia, y, delante er verrugo, la puso en venta. Pasó un compraò y preguntó si la marrana aqeya era fecunda, y l’ateniense dijo qe no solo paria, sinó qe lo jacia de forma ehtraordinária. Puè pa lô Mihtériô iba pario hembrâ y, pa lâ Panatinaicâ, maxô. Ehquajarinao se qeó l’ombre aqè por lo qe terminaba e sentir y, entocê, añedió er verrugo: Pero no te sorprendâ, puè, pa lâ Dionisiacâ te parirá xotiyô . Er cuento muentra qe munxô, por su própio benefício, no turtugean en dar farso tehtimónio mihmo de cosâ imposiblê . 32. Er marrano y lâ ovejâ (94) . Un marrano qe s’iba sopao entre una manaa e borregâ pahentaba con eyâ. Una vè qe lo iba piyao er pahtò gruñia y forzaheaba. Y como lâ borregâ l’afeaban qe xiyara...