Esopo y lô morcigiyô
11. Er pájaro y er morcigiyo . Un pájariyo cantaba en su jaula una noxe corgao en una ventana. Y un morcigiyo qe sintió su vò alargando-se inda ayí, se qiso informar de la causa d’él cayar de dia, de mientrâ cantaba por de noxe, a lo qe l’otro rehpondió qe no lo jacia sin motivo, puè, una vè qe cantaba de dia, lo sintieron, lo piyaron y, por aqeyo, s’iba gorbio precavio, a lo qe er morcigiyo rehpondió: pero ara ya no ê mehtè qe te guardê, qe no te sirve pa na, sinó antê qe t’exaran mano . La dixa muehtra qe arrepentì-se dehpuè de l’infortúnio ê inutî . 12. Er morcigiyo, la zarza y la gavina . Un morcigiyo, una zarza y una gavina se hicieron sociô y s’aterminaron a vivir der comércio. Asinê puè, er morcigiyo s’apañó unô dinerô en préhtamo y lô dejó caer entre lô trê camaraâ, luego la zarza exó poncima lô ropahê d’eya y dehpuè la gavina, la tercera, puso cobre y s’alejaron por la mar. Pero, como se formó una tormenta violenta qe jacia naufraga...