Lâ purgâ de l'Esopo

  

65. La purga y l’arleta (356).

Una vè una purga s’exó un blinco y s’asentó en lô deô der pien dun arleta qe ehtaba enfermo y le hizo una picaura. Aqè, enritao, s’apreparó lâ uñâ pa él axancà-la ar rahtreon.

Pero la purga, con su impurso, dió otro sarto naturà y se libró de no morir. Y l’arleta, hemiqeando, dijo: Ay, Heraclê, si m’aussiliâ asin contra una purga, cómo vâ a ser tú un compae contra mî arversáriô?

Asinê qe tamién a nusotrô mô enseña ehte cuento qe no conviene, en asuntô mu xicô y inoquô, invocar direhtamente a lô diosê, sinó namà pa una precision en cosâ mà grandê.



66. La purga y l’ombre (357).

Cierta vè una purga ehtaba molehtando munxo a uno. Ehte, en exando-le mano, le dijo a você: qién erê tú, qe t’alimentâ de to lô miembrô miô y me picâ ar tuntun y sin motivo? Y la otra le gritó: Asin vivimô, no me matê, puè no te puo jacer munxo daño.

Y aqè, riyendo-se, l’abló d’ehtá manera: te mataré ara mihmo con mî própiâ manô, puè lo malo, ni menuo ni grande, en manera ninguna conviene qe vaya metiendo.

La fábula muehtra qe no ê conveniente tener piedá con er malo, ni qe sea grande ni peqeño.



67. La purga y er guei (358).

Una vè, una purga le preguntó a un guei: qé t’ha pasao pa qe to lô diâ sirvâ a lô umanô como ehclavo, siendo enorme y corajuo, aniguà qe yo, qe soi er qe ehgalaza sû carnê y lê xupo la sangre sin parar. Y er guei dijo: yo no soi esagraecio con er linahe e lô mortalê; eyô me tienen cariño y me qieren mà qe to y m’acarician la frente y er lomo de contino.

A lo qe la purga rehpondió: pero lo menô pa mí, va pa tiempo infelì, lo qe pa ti ê un hehto amigo, ê er dehtino mà lamentable, si ê qe por un casuà ocurre qe m’exa mano.

Qe lô presumiô de palabra son venciô inda por lô mà desihnificantê.



Comentarios

Entradas populares de este blog

La flession verbà en andalù

Apuntacionê arreò duna propuehta ortográfica pa l'andalù. Critériô y notâ.

Versacionê en er monte (I)