Resihténcia

   


    Ya s'ehtaba yendo er sol, pero vino una xiqiya con la miraa perdia y to er pelo blanco y se tiró panzabajo aqí mihmo. Aluego, s'enreó a yover como nunca antê s'ha vihto en er mundo, porqe er cielo ehtaba mu ohcuro, pero no abia un solo nublo. El arbô nuehtro empezó a temblar y munxâ ojâ s'ejaron caer, yo ya no sé si ê qe s'abian secao de gorpe u era der suhto qe tenian.

    Ar cabo unô minutô, la muxaxa s'iba puehto panzarriba y ya ehtaba empapaa d'água. Su piel d'eya paecia embarduñaa en arguna suhtáncia ehlavaiza y briyante. Lâ ojâ s'iban ejando caer a ca ihtante con mà urhéncia y nusotrâ mihmâ ehtábamô ya aterminaâ a segir er camino la yerba. Aora yovia en regorvinô, con un aire mu fuerte, pero mu cayandico.

    Entocê, paró l'aguarron y toâ lâ ojâ caiâ, rehvalando poncima la yerba, se fueron par rio. La niña briyaba mà qe antê y tenia lô ojô negrô der to. De momento, der cuerpo e la criatura, el aire empezó a devantar argo como ehcamâ u pavesâ, qe s'iban pa l'água, empeyaâ por aqè aire arremolinao. Y, a la xihpiya, no qeaba enteramente na, namà qe argunâ ojâ muertâ.

    Pero si mirai a la parte ayá er rio, paece qe, d'ehta exa, to s'ha gorvio ohcuro y muo, to paece muerto. Y, a la parte acá, nusotrâ ya ehtamô esandico e caer a xuso, porqe l'arbô s'ha secao, no hai animaliyô entre la yerba y no se siente na en to ehte roà. Semô lâ úrtimâ.


Diário dun arbô. Lâ sai úrtimâ ojâ.

12/01/08

Comentarios